KĄCIK RODZICA

Szanowni Rodzice,
W plikach poniżej dostępna jest karta osób upoważnionych do odbioru dziecka, w formacie pdf lub do edycji.

*****

Warszawa, dnia 25.05.2018 r.

Szanowni Rodzice i Opiekunowie,

Administratorem danych Waszych i Waszych Dzieci jest Przedszkole nr 1, ul. Grzybowska 12/14 A, 00-132 Warszawa, tel./fax.: 22 620 47 27, e-mail: p1@edu.um.warszawa.pl

Dane są przetwarzane na podstawie i w zakresie wyznaczonym przez Prawo Oświatowe.
Macie Państwo prawo żądać dostępu do treści swoich danych oraz do ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, przenoszenia i sprzeciwu - w tym celu prosimy
o kontakt z dyrektorem.
Macie Państwo prawo wnieść skargę do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych jeżeli uważacie, że przetwarzanie Waszych danych osobowych narusza przepisy prawa.

*******************

Szanowni Państwo
Prosimy o zapoznanie się z poniższym materiałem
i załączoną prezentacją dotyczącą szczepień.



**********************

PSYCHOLOG: p. Izabela Faryna

Budowanie poczucia własnej wartości u dziecka
Aneta Kwaśny
11/05/2016
,,Poczucie własnej wartości (...) to zaufanie do własnej umiejętności myślenia i 
radzenia sobie z, wyzwaniami, jakie stawia przed nami życie. Wiara w nasze 
prawo do szczęścia, poczucia, że jest się wartościowym człowiekiem, 
zasługujqcym na miłość, uprawnionym do spełniania własnych potrzeb i 
realizacji pragnień oraz czerpania satysfakcji z efektów własnych starań".
N.Branden
,,Jak dobrze być sobą. O poczuciu własnej wartości", GWP,2007

Istnieją bezpośrednie sposoby przejawiania się poczucia własnej wartości w zachowaniu lub postawie osoby, której poczucie własnej wartości jest wysokie. Należą do nich:
. widoczna przyjemność czerpania radości z życia, która przejawia się w wyrazie twarzy, sposobie mówienia, poruszania się, bycia - ruchy są swobodne, spontaniczne;
. widoczna harmonia między werbalną i niewerbalną częścią komunikowania się z innymi, przejawiająca się spokojem
i zgodnością pomiędzy tym, co mówimy i 
robimy oraz tym, co widoczne jest w naszych ruchach, reakcjach ciała;
. otwarta postawa wobec faktów i rzeczywistości, która przejawia się otwartością w mówieniu zarówno o własnych osiągnięciach
i zasobach, jak i o porażkach, czy 
brakach osobistych;
. łatwość w obdarzaniu innych, jak i w przyjmowaniu komplementów, a także w radzeniu sobie z krytyką, przejawiającą się w gotowości do przyznawania się do
błędów;
. swoboda w okazywaniu i przyjmowaniu wyrazów uczucia;
. otwartość i ciekawość wobec nowych doświadczeń, idei, możliwości;
. w przypadku pojawienia się uczucia niepokoju lub niepewności, nie wydają się one przerażające, a akceptowanie ich pozwala łatwiej się od nich zdystansować;
.  poczucie humoru w stosunku do świata i samego siebie;
. elastyczność w reagowaniu na nowe sytuacje lub wyzwania, kreatywność i własna inwencja w reakcjach, wywołana wiarą we własny umysł i możliwość odniesienia sukcesu;
. asertywność;
. umiejętność zachowania harmonii i godności w sytuacjach stresu.

Wiele czynników wpływa na budowanie się poczucia własnej wartości. Oprócz predyspozycji genetycznych, znaczącą rolę ma wychowanie. Badania pokazują, że największym źródłem poczucia własnej wartości są rodzice, którzy podczas
codziennych kontaktów z dzieckiem modelują jego poczucie własnej wartości.

Jakie zachowania i postawy rodziców wpływają na budowanie się poczucia własnej wartości u dziecka?

Ważne, by rodzice wychowywali dzieci z szacunkiem i miłością, dawali dziecku odczuwać swoją życzliwość i akceptację. Rodzice, którym zależy na budowaniu poczucia wartości u dziecka:
. okazują dziecku swoją miłość i czułość;
. wyznaczają granice;
.  uczą zasad, jakimi rządzi się świat;
.  jasno mówią o swoich oczekiwaniach;
.  pozwalają dziecku na samodzielność;
.  pokazują, że wierzą w kompetencje i możliwości dziecka;
.  pozwalają doświadczać dziecku własnej sprawczości nawet
w wykonywaniu drobnych czynności; pokazują mu, że ma ono wpływ na swoje życie, że, podejmując rożne działania, przejmuje nad nim kontrolę;
.  pokazują dziecku, że wierzą w jego dobroć;
.  akceptują uczucia dziecka i swoje - zarówno te przyjemne jak
i nieprzyjemne;
.  potrafią przyznać się do błędu i przeprosić;
.  potrafią przyjmować krytykę na swój temat;
.  potrafią przyjmować komplementy, ale również potrafią obdarzyć komplementem inną osobę (w tym również dziecko):
. doceniają wysiłki, starania dziecka, nawet jeśli nie zawsze wszystko mu się udaje;
. mają dystans do siebie i poczucie humoru  na własny temat;
.  liczą się ze zdaniem i potrzebami dziecka.

Takie zachowania budują postawę daleką od poczucia bezradności, przejawiającą się wiarą we własne możliwości
i kompetencje. Wytwarzają nastawienie 
przejawiające się
w zdaniu: ,,mogę sobie poradzić, potrafię" a nie ,,nie dam rady,
poniosę klęskę". Dziecko, ucząc się i doświadczając nowych wyzwań, ma szansę odnosić sukcesy. Ważną rolą rodziców jest wzmacnianie w dziecku wszystkiego tego, co pozytywne. Każde osiągnięcie, nawet drobny sukces, sytuacja, w której
dziecko podejmuje samodzielną inicjatywę lub gdy udaje mu się samodzielnie przezwyciężyć jakąś trudność, jest ważnym powodem do pochwał i podkreślenia faktu, że ma ono prawo być z siebie i swoich osiągnięć dumne.

"Mamo nie umiem..."
W procesie uczenia się i doświadczania nowych sytuacji naturalne są również porażki i pojawiające się w dziecku uczucie bezradności.  Dziecko w takich momentach bardzo potrzebuje wsparcia i akceptacji rodziców. Okazane w takich sytuacjach zrozumienie dla trudności, brak ocen, ośmieszania, pokazanie, że celem nie jest bycie perfekcyjnym, bardzo pomaga dziecku
w budowaniu poczucia 
własnej wartości. Jednak budowanie poczucia własnej skuteczności nie oznacza, że nie akceptujemy uczucia bezradności, które może się pojawiać w dziecku.
Akceptacja wszelkich przeżywanych uczuć jest bardzo ważna, jednak istotne jest, by jednocześnie pokazywać dziecku, że uczucie bezradności nie jest czymś trwałym, stałym, niezmiennym, a tylko stanem przejściowym, chwilowym.
Uczucie bezradności może pojawić się, ale można także podjąć szereg działań, które pozwolą to uczucie przezwyciężyć
i odzyskać poczucie wpływu na swoje życ
ie. Rodzice, chcący budować poczucie wartości u dziecka, okazują dziecku
również swoją wiarę w jego dobroć. zakładają z góry, ze jest ono dobrą i wartościową jednostką, zasługującą na miłość i szacunek oraz zdolną do odwzajemniania tych uczuć i postaw. Dziecko konsekwentnie wychowywane w taki sposób, zaczyna postawy rodziców coraz bardziej uwewnętrzniać i odczuwać
jako własne, tym samym budując własne poczucia wartości.

*******

ZABAWA W TEATR

Organizując pracę nad inscenizacją nauczyciel stwarza dzieciom sytuację, w której w bezpośredni sposób przeżywają najróżniejsze nastroje, uczucia i podejmują określone decyzje.

Inscenizacja spełnia wobec dziecka rolę kompensującą          i terapeutyczną. 

Zabawy teatralne to taka forma pracy dydaktycznej, która pozwala dziecku rozwijać mowę i myślenie, poznawać utwory literatury dziecięcej, wyrażać postawę twórczą        
w różnych formach ekspresji dziecięcej, rozwijać wrażliwość na piękno muzyki i zaspokajać potrzebę ruchu. Dziecko poznaje prawdę i fikcję, konfrontuje własne marzenia
z marzeniami i działaniem bohatera, ocenia jego postępowanie w kategoriach dobra i zła, piękna i brzydoty. Te procesy wychowawcze nie kończą się na określonym poziomie wiekowym, ale dojrzewają i zmieniają się wraz
z rozwojem dziecka bogacąc się o wpływ innych dziedzin sztuki.

 

Twórcze dyskusje nad propozycjami odegrania poszczególnych ról kształcą u dzieci poczucie odpowiedzialności zbiorowej i indywidualnej oraz więzi koleżeńskiej. Aby wzmocnić wychowawcze efekty zabaw teatralnych należy powtarzać je kilkakrotnie, a więc prezentować je innym grupom np. grupom młodszym, bądź rodzicom na zebraniach. Dzieci będą kształciły wówczas nie tylko perfekcję słowa i ruchu, ale będą też odczuwały radość z tego, że mogą zrobić przyjemność innym, że wywołują uśmiech na twarzach odbiorców, nauczą się odczuwać wartość podziękowań za swój trud. Rozszerzą się wówczas kręgi wspólnego społecznego działania, któremu towarzyszyć będzie zadowolenie i radość. Ciekawość będzie podnietą i jednym z czynników emocjonalnych – motywacyjnych do wspólnego działania.
 

Zabawy i ćwiczenia teatralne nie zawsze muszą prowadzić do efektu zmaterializowanego w formie przedstawienia. Mogą być celem samym w sobie i służyć rozwijaniu wyobraźni, kreatywności i aktywności, pomagać
w poznawaniu samego siebie, zdobywaniu odwagi bycia wobec innych, uczyć współpracy w zespole. Wszystkie, nawet najtrudniejsze ćwiczenia powinny mieć formę zabawy. Służy to nie tylko uatrakcyjnieniu zajęć, ale również sprzyja większej aktywności dzieci, a dzięki pozytywnemu nastawieniu wzmacnia koncentrację            
i motywację, przynosząc w efekcie lepsze rezultaty pracy. 

Teatr dziecięcy nie może być pod żadnym pozorem tresurą, a wręcz przeciwnie – powinien być nieustanną twórczością
i to przede wszystkim dziecięcą, choć zazwyczaj zainspirowaną przez dorosłych. Bardzo ciekawe                  
i wartościowe są zabawy, podczas których dzieci starają się zrozumieć i przyswoić tekst, a potem odtwarzają                
w swobodnych formach działania. Po zapoznaniu z treścią utworu należy tak pokierować uwagą dzieci, aby zapamiętały kolejność zdarzeń, wyodrębniły postacie bohaterów, ich charakterystyczne cechy i sposób zachowania. Wszystkie te elementy mogą mieć bardzo różne i interesujące formy wielokierunkowej działalności dzieci. Podział ról, przygotowanie scenografii, kostiumów – to dalsze etapy wyzwalające coraz pełniejszą aktywność małych „aktorów”. Kiedy dzieci urzeka niepowtarzalny urok sytuacji związanej z tworzeniem przedstawienia, coraz śmielej same sięgają po rekwizyty, będą próbować przedstawiać różne scenki i wymyślać własne „scenariusze”. Istotny jest tu dobór odpowiednich utworów literackich, które mogą być treścią zabaw teatralnych (żywa i zwarta akcja, dużo dialogów, jasna kompozycja, wyraziste sylwetki bohaterów, walory wychowawcze). Ważną rolę odgrywa też dobrze dobrana muzyka oraz choreografia. 

Zabawy w teatr pozwalają poszerzać możliwości przeżywania doznań i wzruszeń oraz różnych zachowań wobec nowych sytuacji. Odpowiadają jakimś głęboko ludzkim potrzebom przedstawiania, odgrywania coraz to innych ról, które umożliwiają cudowną odmianę własnego losu. Ale dziecko pragnie nie tylko przeżywać rolę, jaką sobie wybrało, pragnie również zwrócić na siebie uwagę, podobać się innym, zyskać aplauz widowni. Małe dzieci trzeba także nauczyć właściwego posługiwania się głosem. Dobrze opracowany system ćwiczeń w formie zabawowej, pomoże dzieciom w praktycznym przyswojeniu sobie umiejętności poprawnego operowania brzmieniem głosu, doskonałą wymową, wyraźną dykcją, dobrze uregulowanym oddechem. Pomocne tu mogą być także ćwiczenia: jak wciąganie powietrza „ na zapas”, mówienie, liczenie na zatrzymanym oddechu, kto powie najdłuższe zdanie, najdłużej będzie liczył, wąchanie kwiatów, zabawy w echo, różne zabawy dźwiękonaśladowcze.

Trudną sprawą w małych formach scenicznych jest wyrażanie uczuć (radości, smutku, lęku, zdziwienia, niezadowolenia). Wyrażanie uczuć będzie tym pełniejsze, im bogatsze będą osobiste doświadczenia dziecka, wiedza zdobyta dzięki obserwacjom otoczenia, własne radości, smutki, nadzieje. Dzieci mają trudność w dysponowaniu różnymi środkami wyrażania uczuć. Można dopomóc dzieciom stosując odpowiednie ćwiczenia w formie opowiastek, np. idziesz z ciężkim plecakiem po schodach, zgubiłeś ulubioną zabawkę, dostałeś w prezencie upragniony komputer, itp.

W przygotowaniu przedstawienia ważne jest każde dziecko, ponieważ każde ma jakąś pasję, własną inwencję. Dla każdego dziecka musi znaleźć się miejsce w inscenizacji, nie może być żadnej selekcji, żadne nie może być odtrącone. Trzeba tylko wiedzieć, które dzieci do której roli mają określone  predyspozycje.

Teatr dziecięcy to niewątpliwie bardzo skuteczne narzędzie w pracy pedagogicznej.  Na scenie dziecko musi podporządkować się przebiegowi inscenizacji, czyli uczy się dyscypliny wewnętrznej, koncentracji uwagi. Zdobywa umiejętności słuchania i komunikowania się z innymi za pomocą języka, mimiki twarzy i ruchów ciała. Dziecko uczy się panowania nad swoim ciałem i umiejętnego zachowania się w przestrzeni, czyli na scenie. Dzięki zabawom teatralnym dziecko poznaje samego siebie
i własne możliwości. Uczy się także tak modnej obecnie - autoprezentacji.

Zabawy w teatr, krótko mówiąc to wychowanie do życia    w społeczności ludzi, którymi rządzą uznane reguły            
i normy postępowania. Wnoszą one bez wątpienia wiele dobrego w rozwój małych dzieci.
     


*******

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w m.st. Warszawie
INFORMUJE
Wszawica przez wiele lat uznawana za chorobę zakaźną 
obecnie zaliczana jest do chorób
pasożytniczych!

Prosimy o zapoznanie się z załączonymi plikami.
Ċ
przedszkole1 Webmaster,
29 sty 2018, 01:41
ĉ
przedszkole1 Webmaster,
28 cze 2018, 02:28
Ċ
przedszkole1 Webmaster,
28 cze 2018, 02:28
Ċ
przedszkole1 Webmaster,
20 lut 2018, 02:58
Ċ
przedszkole1 Webmaster,
29 sty 2018, 01:41
Comments